Kışın ortasında yaz
Dışarısı buz kesiyor, rüzgâr kar tanelerini savuruyor. Penceremin önünde bembeyaz bir tablo duruyor; ama gözlerimi kapattığımda, içimde güneşli bir sahile adım atıyorum. Denizin mavi dalgaları, güneşin altın ışıkları ve yumuşak kumlar… Tüm bu sıcaklık, mevsimlerin ötesinde, ruhumda var.
İşte o an anladım ki, gerçek sıcaklık ve ışık sadece hava durumuyla ölçülmez. Kalpte bir yaz saklıysa, en soğuk günlerde bile ruh ısınır. O yaz, korkusuzca yürümek, sevdiklerini kucaklamak ve umutla dolmak demekti. Kışın getirdiği yalnızlık ve sessizlik, içimdeki bu yazla birleşince, zamanın ve mevsimlerin ötesinde bir sıcaklık hissettim.
Bu keşif bana bir ders verdi: Dış dünyanın sertliği ruhumuzu etkilemez, eğer içimizde bir yaz saklıysa. Her insanın içinde, kışın ortasında bile çiçek açabilecek bir yaz vardır; onu bulmayı ve beslemeyi bilmek gerekir. İçimizdeki yazı fark etmek, hayatın soğuğuna meydan okumaktır.
Kış, çoğu zaman yalnızlık ve durağanlıkla eşleştirilir; ama her kar tanesi, gözlerimizi kapadığımızda yeni bir dünyanın kapısını aralayabilir. İçimizdeki yaz, bir hatıra değil, bir seçimdir: Kendi ışığını yaratmak ve yaşama tutunmak. Bu içsel sıcaklık, dışarıdaki fırtınalara karşı bir siper, bir sığınak ve bir umut kaynağıdır.
Gerçek özgürlük, mevsimlere bağımlı olmadan, içimizdeki yazı yaşayabilmektir. İçimizde taşıdığımız umut, sevgi ve sıcaklık, en sert kış günlerinde bile bir liman sunar. İçimizdeki güneşi beslemek, yaşamın en sade ve en derin eylemidir. Ve işte bu kudret, insanı hem özgür hem de güçlü kılar.
Kışın ortasında içimdeki yazı fark ettiğim o an, anladım ki; soğuğun, karın ve sessizliğin ardında her zaman bir sıcaklık ve ışık vardır. Dışarıdaki dünya ne kadar sert olursa olsun, insanın kendi içindeki yazı yaşatabilmesi, gerçek mutluluk ve özgürlüğün ta kendisidir. İçimizdeki yazla yaşamak, mevsimlerin ötesinde bir direniş ve bir yaşam biçimidir. www.yenicizgihaber.com