Teyzem kızı Feray!

NAZLICAN DALÇEKNe zaman ki ilk günler geçer, etrafınızdaki onca kalabalık gider kuytu köşesine, işte o zaman anlarsınız eksildiğinizi.Birlikte yaptığınız şeylerde, artık tek başınıza yalnız kaldığınızı ne yazık ki anlarsınız.Bazen gidene olan sevgi öyle büyür ki, içiniz daha fazla taşıyamaz bunu. Yazarsınız, çizersiniz, ağlarsınız ama hepsinden de anlarsınız ki, ölüm geride kalanlar içindir.Feray, biz sen gittiğinden beri yaşamaya çalışan ölüleriz teyzekızım…Giderken cennetine hepimizden birer parça götürdün Ferayım. Artık birlikte uyuduğumuz koltukta uyurken, elini kolunu mıncırdığım, düzgün uyu diye azarladığım biri yok.Ama biliyorum sen aslında, ben o koltukta uyurken gelip saçlarımı okşuyorsun, belki bu halde olduğum için kızıyorsun ama zor be teyzekızı Ferayım...Sana hep kızardım, hiç fotoğrafımız yok, anımız yok diye. Oysa neler de sığdırmışız birlikte olduğumuz zamanlara. Toparlasan belki de birkaç sene. Bunlar sadece birkaç tanesi.Daha çok şey yapacaktık demi?Bir araya gelip annelerimizi çekiştirdiğimiz, her zaman bir bahane bulup onlarla tartıştığımız günleri, inatla ben haklıyım dediğin günleri özlemedin mi kuzum? Ben çok özledim.Ama biliyorum yerin çok güzel ve gelmek istemiyorsun, bizleri bekliyorsun. Babamla birlikte kavuşacağımız günü bekliyorsunuz biliyorum.Geleceğiz size. Bir gün mutlaka...Teyzekızı Ferayım…