Aslında artık yaşananlardan sonra söz söylemek için  çok fazla bir şey kalmıyor. Dün öyle gerekiyordu,bu gün ise böyle söylenmesi lazım. Yarın da bambaşka bir şey ifade edilebilir. Gündem  neyi gerektirmişse;  dün doğru budur , bu günse  ‘pardon' yanlış olmuş, şöyle yapmak gerekli. Öylesine anlatılmalı ki her  yerde, ama her ülkede böyle olur sansınlar. “Demokrasinin ilerisi budur", “ Yargıçlar ,savcılar yürütmenin emrindeki bürokratlardır". O gün ne söylemek gerekiyorsa söyle, idare et gitsin. Doğru, yanlış önemli değil. Benim söylediğim ‘doğrudur' diye algılanır ve dinlenir, Benim söylediğim ‘gerçek ‘diye anlaşılır, İnandırırız, fark edemezler. “ Dün hukukun gereğini yapanlar", “ Bu gün hak-hukuk tanımayanlardır". Kim sorgulayacak ki, söyleyiver gitsin. “ Çoğunluğun  yetkileri vardır", “Azınlığın ise hakları" , Milli irade vardır. “Hesap verme yeri sandıktır , yargı olamaz". Bir ülkede bütün bunlar rahatlıkla söylenebiliyorsa, o ülkede önce aydınlanma lazımdır, hem de çok acilinden. Platon, Devlet  kitabında der ki; “Adaletin ne olduğunu bilmedikçe onun bir erdem olup olmadığını ve ona sahip olanların mutlu olup olmadığını zor anlarız. “Adaletin ne olduğunu, baskılardan uzak , bağımsız olması ,değişkenlik göstermemesi  gerektiğini bilmek, kavramak zorundayız. Eğer 76 milyonluk bir ülkede adalet herkese uygulanıp, yalnızca bir kişiye uygulanmıyorsa aslında adaletsizliğin o ülkede yaşayan herkese yapıldığını  bilmek ve bunun  aydınlanması  içinde olabilmeliyiz. Bunu bilir, bu aydınlanma içinde olabilirsek hiç kimsenin böyle  sözleri  bu davranışları  bu ülke olamaz.