Betül. Uzun siyah saçlı kız,

Çocuktu o zamanlar.

17 yaşında ayakları üzerinde duran kız,

Çalışıp kazanırdı parasını.

Biriktirdiği haftalıklarıyla arife günü bayramlık almıştı kendine,

Yemyeşil bir pantolon.

Harabe evinin rutubetli odasında saklamış, bayram sabahı giymek için başucuna koymuş.

Yoksul hayallerini, okul defterlerine yazıp, farelerin cirit attığı evinin avlusundaki pirketten duvarlarının oyuklarına saklardı.

Soğuk kış günlerinde kırılmış pencere camına çekilen naylon brandalı evin camının arasından: sokakta babasını karşılayan,elinde çikolatayla komşu çocuklarını seyrederdi gıptayla ,

Ama her ikindin vakti “süüüt mısır” diye bağırarak milleti sokağa döken mısırcıyı duydu mu merdivenleri üçer beşer atlayıp koşa koşa kapıya çıkıp alır,

Hatta Bir gün o kadar peşi sıra koştu ki mısırcının ardından pabuçları yırtılmıştı.

Bazı zaman kimse görmeden avludaki gül saksılarıyla konuşurdu

Yaşı yirmi yedi oldu bu sene.

Ama yemyeşil pantolonu sabah uyandığında  yoktu,

Uzun siyah saçlı kızın.

  Kız çocuklarınızı; “kararlı, ne istediğini bilen, güçlü, birilerinin gölgesinde büyümesine müsaade etmeyin. Özgürce nasıl uçabilir onu öğretin siz ana babalar.  Zorluğu, düşüp kalkmayı,  paylaşmayı, susmayı değil konuşmayı,  fikirlerini rahatça söyleyebileceği özgüvenli kadınlar anneler olmasına yardımcı olun.”

“Büyük başarılar, değerli anaların yetiştirdikleri seçkin evlatlar sayesinde olmuştur. Dünya üzerinde gördüğümüz her şey, kadının eseridir. Toplum hayatının kaynağı, çağdaş aile hayatıdır. Siyasal ve toplumsal hakların kadın tarafından kullanılmasının, insanlığın mutluluğu ve saygınlığı açısından gerekli olduğuna inanmaktayım.” Mustafa Kemal Atatürk.