Ölümler, cenaze törenleri insanın gerçekle yüzleştiği anlardır. Beni en çok genç, zamansız ölümler sarsar. Coğrafyamızda da ne yazık ki bu tür ölümler çokça fazla. Siverek’te evimiz Gülabibey Camisi'nin karşısında olunca ne yazık ki bu tür ölümlerin acısını çokça tattım. Bu nedenle de yaşlı ölümleri için " Utanmasam, camiye folklor ekibini yollar,70 yaşını geçenler için de ağlamanın lüks olduğunu" söylerdim. Bu cümlelerime en çok da annem kızardı. Annem 70 yaşına gelemeden 65 yaşında aramızdan ayrıldı. Bu gün demokrat, sol, sosyalist çevrelerin çok sevdiği Hamdoş Dayı'nın cenaze töreninde bulunduk ve bir ilki yaşadık. Önce Antep Cem Evi'nde sonra da doğduğu köyde cenaze töreni gerçekleştirildi. Köye girdiğimizde müzik sesini duyunca kulaklarıma inanamayıp, içimden kızdım. Cenazesi olan bir köyden müzik sesi gelmemeli dedim.(Eskiden komşumuz akrabalarımız için düğünlerimizi iptal eder, günlerce radyomuzu açmaz, geniş avlularımızda taziyelerimizi gerçekleştirirdik. Şimdi taziye evlerinde haremlik selamlık usulü taziyelerimizi gerçekleştiriyoruz) Meğer müziği Hamdoş Dayı istemiş. Köy meydanında büyük bir kalabalık ve saz heyetini görünce bir ilki yaşayacağımızı anladık. Alevi türküleri, nefesleri, demeleri ve tabutun etrafında özel giysili semah gösterisi bizi adeta büyüledi. Hamdoş Dayı her şeyi en ince ayrıntısına kadar düşünmüş, yapılması gerekenleri, hatta konuşmaları bile cümle cümle vasiyetinde belirtmiş. Hamdoş Dayı'yı binler uğurladı, binler O'na vefa borcunu ödemeye çalıştı. O'nu marşlar eşliğinde 82 yaşında sonsuzluğa yolculadı. Bize bir ilki yaşattığın için teşekkürler, Hamdoş Dayı, ruhun şad olsun...