Çok fazla bir tirajı yoktur. Zaten hiçbir zaman da yüksek tirajı olmamıştır. Diğerleri gibi allı-pullu, renkli bir tarafı yoktur. Egemen rengi siyah-beyazdır. Doksan dört yıllık geçmişinin büyük bölümünde muhalif bir çizgi sergilemiştir. Yazarlarının, çizerlerinin, muhabirlerinin her daim iktidarla başı belada olmuştur. Belki de en çok basın şehidi veren gazetedir. Cumhuriyet gazetesi, yine sıkıntılı günler yaşıyor. Gazetenin vakfının eski yöneticileri mahkeme kararıyla görevlerine geri döndü. Eski yönetim idareyi ele alınca görevden almalar ve istifalar gündeme gelmeye başladı. Hem de çok hızlı bir biçimde. Gidenler; ‘’siz geldiniz o zaman bizi gidiyoruz’’ diyor, Gelenlerse; ‘’biz geldik hadi bakalım güle güle ‘’ diyor. Yakışmadı bunlar Cumhuriyet’e, hem de hiç! Cumhuriyetle yaşıt gazeteye, Yunus Nadilerin, Uğur Mumcuların, İlhan Selçukların Cumhuriyet’ine… Bu kadar sorunumuz varken, özgürlükler sınırlandırılırken, demokrasi gerilerken, adalet gücünü kaybederken. Bunları manşetlerinden, köşelerinden, sayfalarından okuyucu ile paylaşacakken bu ayrışmada neyin nesi? Demokrat olan, düşünceye saygılı, bağımsız yargı paydasında birleşen, farklı fikirlerde olsalar da demokrasiyi, özgürlükleri, bağımsız yargıyı savunabilirler. Cumhuriyet okurlarını üzmeden bunu yapmalı. Ayrışmaya dur demeli…. Şimdi hiç zamanı değil!