Çarşılarda, caddelerde dükkân dükkân dilenirken… Market-AVM çıkısında el açmış, poşetlerimizden bir şeyler isterken… Çöp konteynırlarından artıklarımızı toplarken görüyoruz onları. Kimileri şehir dışına kurulan çadır kentlerde yaşarken, Çoğu da birkaç aile bir arada, bir evde ya da dükkândan bozma mekânda oturuyorlar. Sahil kentlerinin parklarında zabıtaların baskınlarına rağmen yatıyorlar. Bazen Ege’nin, Karadeniz’in sularında virane teknelerden denize saçıldıklarında görüyoruz onları. Evlerinden yurtlarından kaçıp gelen Suriyelileri. Suriye’de insanlar ülkelerinde her milletten insanların katıldığı Suriye’nin olmayan bir savaş sürüyor. Onlarsa başka bir ülkede başka bir millet olarak yaşam kavgası veriyor. Onlara artık alıştık. Geriye dönebileceklerine de inanmıyoruz. Biz, onları barındıran, onlarla yan yana yaşayan biz ne durumdayız? Beş milyar doları aşan bir meblağ harcamışız. Kendi yurttaşımızın eğitim, sağlık, iş, güvenlik sorunları çözülmeden, onlarınki de üstümüze kaldı. Yalnız göçüp gelen sığınmacılar mı Suriye sorunu? Artık burnumuzun ucunda, on metre ilerimizde sürekli Müslüman öldüren örgütün siyah bayrağı dalgalanıyor. Güney sınırlarımızdan Akdeniz’ e çıkış arayan devlet de kurulmak üzere. Belki istemeden savaşa biz de bulaşacağız. Pasaportsuz Suriye ‘ye gidip geleceğiz derken, dört yılda nereden nereye geldik. Milyonlarca göçmen, Savaş hazırlıkları yapan bir Türkiye. Sahi biz bu noktaya nasıl geldik? Durup dururken değil herhalde IŞİD ‘i Deaş, Esad’ı Esed yapanlar, Asker Suriye ‘ye diyenler,  bunu bize bir anlatsınlar da dinleyelim neden bu noktadayız, durduk yere mi bu hale geldik öğrenelim.