Darbe girişimine, 15 Temmuz‘a ilişkin çok sorular olabilir. Eksik yanlar, birbirini tamamlayanlar var tabii ki. Belki bazı bilinmeyenlerin yanıtını zaman içinde görebileceğiz. Belki de hiç bilemeyeceğiz. Kabul etmesek de bilinmezlikler bu olağanüstülüklerin doğasında olsa gerek. Bunun yanında bildiklerimiz de var. Neyin ne olduğu artık görülüyor. Her şey ortada, gün gibi açık ve net. Daha doğru bir ifade ile bu ülkedeki bir kesimin bildiği, haykırdığı gerçek ortaya çıktı. Görenlerin gördüğü, birilerinin de gözlerini kapatıp göremedik dediği. Yıllarca uğraşmış, örgütlenmiş, desteklenmiş, kollanmış, bu ülkeyi ele geçirmek için hazırlanmışlar.  Kafalarındaki tek amaç buymuş. İçeriden aldıkları destek kadar dışarıdan da kollanmışlar. Halk onların yıllardır bekledikleri güne varmalarını engelledi, başaramadılar. Şimdi günah çıkaranımız, pardon diyenimiz çok. Çok ciddi özeleştiri gerekiyor. Bunu yapması gerekenler var. Zaman geçiyor, 15 Temmuz üzerinden üç hafta geçti bile. Bu sürede ülke bambaşka bir iklimi, hatta şansı yakaladı. Başka bir deyişle o ayrışan, gergin iklim yumuşadı. Bunu fırsata çevirmek, yararlanmak gerekli. Demokrasi, temel haklar ve özgürlükler... Burada adımlar atılmalı. Demokrasisine, cumhuriyetine sahip çıkan halk daha özgür bir ülkeyi hak ediyor. Adalet , hukuk sistemi , eğitim ve laiklik... Belki bunlarda açılan yaralarla bu yapı bu günlere kadar kolayca geldi, ülkede kolayca örgütlendi. Mustafa Kemal Atatürk ‘e yeniden yüzümüzü dönmeliyiz. Onun anlayışı cumhuriyetin savcılarını yaratmadı mı? Tevhid-i tedrisatla eğitimimiz gelişti. Tek, milli ve çağdaş oldu. Yüzde bir iki olan okuma yazma oranından nerelere geldik. Onu anlamayanlar, onun yolundan ülkeyi saptıranlar, bu gün içten bir özeleştiri vermeli. Bu örgüt bu kadar güçlenirken görememişiz diyenler, Cumhuriyetin kurucu değerlerinden uzaklaşmanın başımıza neler getirdiğini de söylemeliler. Bu söylenirse, bu olumlu birleştirici iklim Türkiye için çok doğru ve güzel işler yapar.