Medyadaki satış ya da el değiştirme, son birkaç günde en çok tartışılan gündem konularının üst sıralarına taşındı. Bu denli çok tartışılması, konuşulması yersiz de değil! Doğru, çünkü konu farklı açılardan gerçekten çok önemli. Yazılı basının amiral gemisi ile en çok satan bir gazetesi, en çok izlenen haber kanalı ile yine programları ile kumandalarda sık yer bulan iki kanal. Dahası medyanın başka yayın biçimi olan radyolar ve dergiler. Belki de en az bunlar kadar etkili bir haber ajansı . Bu beklenmeyen satışın nedeni, finans kaynağı, rekabeti ortadan kaldırması, alan kişilerin iktidara yakınlığı, satışı tartışma konusu yapan başlıklar . El değiştirme ile birlikte yeni sahiplerin bu geniş yapının yayın politikasını değiştirecekleri  çok net belli . Daha resmen bitmemesine rağmen grup içinde işine son verilecek ya da kalacak gazetecilerin isimleri başka gazetelerde meslektaşları tarafından yayınlanıyor . Yine bu “meslektaşlar”  bu grubun yayın politikasının nasıl olacağını da söylüyorlar. “Bize benzeyecek, bizim  gibi olacak” Oysa Doğan Medya’dan, geçen yıllar içinde iktidarla iyi geçinmek  adına kaç tane yazar, muhabir, programcı yani gazeteci  kovuldu kim bilir ? Bunların bir çoğu şimdi işsiz ,mesleklerini yapamaz durumdalar . Basınımızın özerklik ve bağımsızlık adına karnesi zaten çok kötüydü . Farklı bakış, eleştirel ve sorgulayan, ortaya çıkaran gazetecilik daha da azalacak; tek ses ve tek noktadan alkışlayan, onaylayan, bakış ve yorumlar iyice egemen olacak . Basında yer bulamayan  muhalefet, görülmeyen haberler, tek bir noktadan çıkmış gibi gazete manşetleri daha da artacak . Televizyon ekranlarında doğruyu gerçeği bildiği halde, inanmadıklarını konuşan,  birbirlerinin görüşlerini onaylayan, birbirlerinden farkı olmayan yorumculara sahip haber programları izleyeceğiz . Demokratik yaşamımız sürekli gerileyen bir süreçte yol alıyor . Yine demokrasinin evrensel ana unsurları yani dengeleri olan yasama, yürütme ve yargının zayıfladığı ve geldiği nokta belli . Güçler dengesi de denilen bu üçlünün durumu  ile  birlikte medyanın getirildiği nokta, gerileme sürecindeki hızını arttırıyor . Tüm bunlarla birlikte insanlar umutsuzluğa itiliyor . Unutmamamız gereken, dünyanın gerisinde kalamayız . Ne kadar gerilerse gerilesin sonunda demokrasi, özgürlük ve adalet istekleri  kazanacaktır . Buna inanmak ve umutlu olmak lazım .