Tıpkı Hollywood filmlerinde olduğu  gibi . Görüntüler Pentagon’un dünyayı kurtaran (!) savaş komuta merkezlerinden farksız. Odanın duvarları ekranlarla dolu. Ortada bir masa ve başında beyaz gömlekli beyefendi, etrafında ise üst rütbeliler ona bir şeyler anlatıyorlar. Büyük olasılıkla harekâtın gidişatı hakkında bilgi veriyorlar. Sivil giyimliler ise dosyalara bakıyorlar, strateji geliştirme ve durum değerlendirmesi yapıyorlar herhalde. Uçaklarımız havadan bombalıyor, obüsler ise karadan atıyor güdümlülerini. 2. ve 3. Ordu’da izinler kalkmış, alarm düzeyi en üst seviyede. Üsler kullanıma açılıyor . ABD işbirliğimizi takdirle karşılıyor, “birlikte çalışıyoruz” diyor. NATO ‘yu toplantıya çağırıyoruz, doğal olarak olağanüstü. Koruyacağız yurttaşımızı, toprağımızı. En doğal hakkımız, onlara pabuç mu bırakacağız? Tamam, bunları yapmak lazım, olanlara kayıtsız kalamayız. Peki bugünlere durduk yere mi geldik? Geleneksel çizgiden uzaklaşmak, kişisel hırsların peşinden gitmek, Suudilerle, Katarla paralel dış politika izlemek, bizleri bugünlere getirmedi mi? Büyük Ortadoğu Projesi, sınırların yeniden dizaynı, oyun kurucu olmak derken bu odalarda görüntü verirken bulduk kendimizi. Üstelik de dünyanın en çok mültecisini barındıran ülke olduk, çuvalladık. ‘Milletten yetkim var, millet iradesi ‘  gerekçeleri ile izlenen politikalar bizi buralara getirdi. Millet gerçekten bu politikaların izlenmesini mi istedi? Büyük çoğunluğun istemediği kesin ama sonuçlarına katlanan yine çoğunluktan başkası değil!