Haber yapmak, gündemi izlemek, siyasetçinin yaptığı icraatların sonuçlarını analiz etmek, bütün bunlardan bir yorum çıkarıp okuyucuya, izleyiciye sunmak gazetecinin birincil işidir. Uzun yıllar, hatta yüz yıllardır çok bilindik "gazeteci ülke çıkarlarını her şeyin üstünde tutmalıdır" yargısı ile "gazeteci bağımsız ve özgür biçimde haber yapar" görüşü tartışılır. Aslında demokrasisini ve temel insan özgürlüklerini geliştirmiş ülkelerde bu tartışma çoktan bitmiştir. Demokrasi kurallarının uygulaması ile sorunu olan toplumlar ise bunu hala tartışıp duruyor. Çevreyi kirleten, doğanın dengesini durmaksızın bozup duran insanoğlunun yine bu durumu tersine çevirme mücadelesi de gezegenimizin her yerinde durmaksızın sürüyor. Üstelik dünyayı daha temiz ve yaşanabilir hale getirme mücadelesi de her zaman saygı gören bir durumdur. Haber yapma özgürlüğünü "devletin yüksek çıkarlarını baltalamak" olarak nitelemek ve hatta hızını alamayıp vatana ihanetle itham etmek. Temiz bir dünya ve çevre mücadelesi için ise anarşist olarak görülen bir ülke olmak. Üzücü ve dahası demokrasi adına umutsuzluk ifade ediyor. Ancak en rahatsız edici olanı ise, gazetecilerinin meslektaşlarının bile bu durumdan rahatsız olmamaları, Hatta bulundukları yeri korumak için "oh iyi oldu, adalet yerini buldu" diye yazı yazmaları ekranlarda ahkam kesmeleri, İnanılır gibi değil! Özgür ve demokrat toplumlarda düşüncelerini yazanlarla, karşı çıktıkları şeyler için haykıranları adaletle koruyabilirsiniz. Aynı biçimde bunların yanlışlarından ve hasarlarından da adaletle korunursunuz. Geçen hafta Cerattepe’de kesilen binlerce ağaçtan sonra şirkete durdurma kararı mahkemece verildi. Haber yapan iki gazeteciye ise 92 günlük tutsaklıktan sonra Anayasa Mahkemesince özgürlükleri geri verildi. Üzüntümüz sevince, gülümsemeye döndü. Endişelerimiz, kaygılarımız geçici olsa da azaldı, umutlarımız arttı. DEMOKRASİ, ÖZGÜRLÜK ve ADALET Kırıntısı bile ne kadar güzel.