Bak şu bebelerin güzelliğine Kaşı destan gözü destan Elleri kan içinde Kör olasın demiyorum Kör olma da gör beni   Damda birlikte yatmışız Öküzü hoşça tutmuşuz Koyun değil şu dağlarda San kendimizi gütmüşüz   Hor baktık mı karıncaya Kırdık mı kanadını serçenin Ya nasıl kıyarız insana   Sen olmazsan öldürmek ne Çürümek ne zindanlarda Özlem ne ayrılık ne Yokluk ne yoksulluk ne İlenmek ne dilenmek ne İşsiz güçsüz dolanmak ne Kör olasın demiyorum Kör olmada gör beni… Yukarıdaki şiir. Ozan Hasret GÜLTEKİN’ e aittir. Şarkı olarak bestelenmiş, beklide dinlemeyenimiz yoktur. Anadolu insanının yüz yıllardır birlikteliğine, kardeşliğine, insan ve doğa sevgisine vurgu yapar. Bu vurgunun yanı sıra kıyımları lanetlemek için yazılmıştır. Bu gün ülkemiz ortalama bir Ortadoğu ülkesinden ayırt edilemez görüntülere ve acılara sahne olmaktadır. Her gün yeni bir yerlerden cinayet, katliam ve kıyım haberleri alıyoruz. Duyacağımız yeni ölüm haberlerini almak korkusu ile neredeyse televizyonları açmayacağız. Dağda, bayırda, şehirde, alış veriş merkezlerinde, Pazar yerlerinde, duraklarda veya işyerlerinin içinde ya da önünde kör teröre kurban verdiğimiz fidanların arkasından yaktığımız ağıtlar insan olan herkesin yüreğini yakıyor. Bu gidişten ve gidişattan hoşnut olan İNSAN’ a rastlamak imkânsız. Memnun olanlar ise bu kıyımların sebepleri olan kan emici silah tüccarları, ikballeri ve kendi istikballeri için göz yuman yöneticileriz ve bunların ortak sahipleri olan emperyalizmdir. Her gün gencecik evladını toprağa verirken zoraki bir biçimde “vatan sağ olsun” söylemleri ile ekranlara taşınan onlarca ailenin gün gelip bu kıyımların hesabını sormamaları düşünülebilir mi? Her biri verilen ilaçlarla yarı uyuşturulmuş bir halde, koltuklarına birer görevlinin girerek ayakta tutmaya çalıştığı anaların, babaların, gencecik eşlerin ve kardeşlerin ahı tutmaz mı bütün bunlara sebep olanları? Yazık. Çok yazık. Tarafı olmadığımız bir savaşta yitirdiğimiz canlarımıza yazık. Tek kazananının emperyalistler ve onların uşaklarının olacağı kör teröre kurban verdiğimiz canlarımıza yazık. Körelen duygularımıza yazık. Her gün yeni bir darbe yiyen kardeşlik bağlarımızın gevşetilmesine yazık. Yitirmeye yüz tutmuş insanlığımıza yazık. Öksüz bırakılan bebelerin, evlatsız bırakılmış ana – babaların, eşini kaybetmiş gencecik insanların ahı aslında bir gün sizi gerçekten yakacak. Kendilerinin çocukları askere gitmez, polis veya başka bir şekilde güvenlik güçlerinin içinde yer almazken ölen her gencin cenazesinde hamaset yapmaktan utanmayan, sıkılmayan haşmetli yöneticilerimize işte yukarıdaki şiirde anlatıldığı üzere haykırmak lazım. Yeter kıyılan insanlarımız üzerinden attığınız nutuklar, yeter duygularımızı sömürmeniz, yeter kıyıcılığınız. Kör olasın demiyorum. Kör olamayın da görün artık yaktığınız canları. Yıktığınız ocakları. Yükselen feryatları…