Büyük Ortadoğu Projesi. Arap Baharı. Diktatörler gidecek, özgürlükler gelecek. Yakın coğrafyamızın sınırlarının ve yönetimlerinin değiştirilmesi dünyaya böyle anlatıldı. O kadar ileri gittiler ki, bu işin mimarlarından en önemlisi bile dünyadan özür diledi. Bizimkiler de buradan neler umuyorlardı, bize neler anlatıyorlardı? Şimdi ise kucağımızda neler bulduk? Hiç biri bize anlatıldığı gibi olmadı. Her şey bizim aleyhimize, olumsuz bir biçime dönüştü. Gerçek şu ki; bu projeden çırak çıktık! Sömürü düzeninin sahipleri bizim gibi 60 milyar dolardan fazla enerji faturası olan bir ülkeye buradan ne verirlerdi ki? Şimdi içimizde terör vahşeti yaşarken, yanı başımızda değiştirilmek üzere olan sınır komşularımızın endişesini taşıyoruz. Kuzey Suriye’deki IŞID’in boşalttığı bölgeye kurulmakta olan Kantona Ak-Saray  “öfkeli .“ Düştüğümüz başka bir durum; anlaşamayan ABD-Avrupa Körfez ittifakı ile Rusya –Çin –İran bloku bile PYD yapısına destekte birlikte davranıyor. Ülkemizi yalnız teröre mi bulaştırdık? Turizm de gerilemeye başladı. Turizm bizim için önemli bir gelir ,” ekmek “ kapısı. Turizme koltuk çıkmak için okulların açılışını bile erteledik. Gaziantep sıradan bir kent değil . Stratejik bir önemi var. Sanayi kenti, turizmden ciddi beklentileri var. Terörün depoları, liderleri, eyleme giderken desteklerinde hep Gaziantep ‘in adı geçiyor. Sanayiciler dış bağlantıları için muhataplarının Gaziantep’e gelmek istemediğinden, İstanbul ‘da görüştüklerinden söz ediyorlar. Sanayi, ticaret, ihracat, turizmde gelinen nokta yatırımlar, verilen emekler… Oflayıp –puflamak, sorun yokmuş gibi davranmak, sessiz kalmak neyi çözer? Buna belki, gelinen noktayı korumak için gösterilen bir çaba deyip, anlayış gösterilebilir. ''Neden bu ülke, bu bölge bu noktaya vardı'' diye sormak, bu sorunun bilinen cevabını yüksek sesle söylemek gerekmez mi? Bizi bu noktaya taşıyanlara karşı suskun kalmak, “yanlışsın “ demeden alkışlar sunmak,  bizi daha nerelere taşır acaba?