ABD’nin dünyadaki çıkarlarına ilişkin planlarını, stratejilerini belirli bir zaman dilimi geçmeden anlamak kolay değil. Hollywood gerilim filmleri gibi küçük bir ayrıntının neden yer aldığını olaylar geliştikçe anlayabiliyorsunuz. Bilinen bir şey var ki;  ABD’de çıkarlarına ilişkin politikalar öyle kısa vadede yapılmıyor. Çok uzun vadeli planlamalarla gelecek projeksiyonları oluşturuluyor. Belki de dünya gündemi buradan yapılan planlarla yürüyor. Yine bu karmaşık işler, mevcut başkan ve yönetimi tarafından oluşturulmuyor. Düşünce kuruluşlarından çıkar gruplarına kadar farklı yapılar, süper gücün uzun vadeli stratejilerini belirliyor. Bütün bunlar dünyanın yaşadıklarını değerlendiren herkesçe böyleymiş gibi bilinir ve konuşulur. Çok şüpheci veya paranoyakça bulunabilir ama ABD emperyalizminin bu denli etkin olmasının sırrı belki de bu geniş anlayış olabilir. 2003 yılında daha ABD Dışişleri Bakanı olmadan Condalize Rice, Ortadoğu için “22 ülkenin sınırları, rejimleri, haritaları değişecek” demişti. Yine o dönem ABD yönetimi, enerji kaynaklarına sahip bölgelerin denetiminden, bu bölgede ABD etkinliğinin artırılmasına ilişkin bir çok başlığı açıklamıştı. Yani Büyük Ortadoğu Projesini beyan etmişti. O günden bu yana bizim de, coğrafyamızın da başının ağrıdan kurtulmadığı meşhur Büyük Ortadoğu Projesi! İnsanın düşünürken sinirlerini bozacak ölçüde, her şeyin adım adım gerçekleştiği bir gelecek planlaması. Belki de emperyalizm dünyayı sömürmesindeki sır, yalnızca askeri ve parasal güce sahip olmasından değildir. Ne yapacağını ne edeceğini bilmesindendir. 2003’den bu yana Libya’dan bu tarafa, güneyde Yemen’e kadar neler oldu neler ! Milyonlarca masumun kanı aktı, kardeşler birbirini öldürdü. Milyonlarca insan da mülteci oldu, evinden barkından uzaklarda sefalet içinde yaşadı, yaşıyor. Bunca iş olmuşken şimdi ABD Başkanı çıktı “biz Suriye’den çekiliyoruz” dedi. Daha sözleri ajanslarda yeni yayınlanırken, Fransa Başkanı “Suriye’ye biz gireceğiz” dedi. ABD Başkanı’nın açıklaması bir yenilgi kabulü, Fransa Başkanı’nın demeci de emperyalizmin yedek oyunculuğunu anlatır mı ? Bunu bilmek şimdilik mümkün değil. 100 yıl önce Mondros Mütarekesi ile Antep, Maraş, Urfa’yı İngilizler işgal etmişti. Sonra Fransızlar bölgeden çıkan İngilizlerin yerine işgale devam etmişti. Fransızlar tarihi tekerrür ettiriyor. Unutmayalım! İşgalci Fransızlar şanlı bir direnişle geri çekilmek zorunda kaldılar. Orada başarıyı getiren inanç neydi? Emperyalizme karşı insanların birlik olarak, inanarak, varıyla, yoğuyla, canıyla verdikleri mücadeleydi. Bugün Suriye’de bizim 100 yıl önceki inancımızı görmek çok zor. Zaten bu yüzden de çıkarları için onca ülke, Suriye’de  yedi yıldır fink atıyor ya…..