CHP'nin dışarıdan görünüşü, fokur fokur kaynayan bir tencere gibi. Oysa 16 Nisan halk oylaması öncesinde ana muhalefet partisinde farklı ses, tartışma duymuyor ve görmüyorduk. 16 Nisan sonuçlarına bakıldığında CHP başarılı bulunabilir. Yüzde yirmi altı oya sahip ana muhalefet, sonuçları tartışmalı referandumun galiplerinden görülebilir. Sonuçlarından önce, "hayır" için sandığa giden koşulları da sürecin içine katarsak, CHP kuşkusuz başarı sıralamasının en üstüne yazılabilir. İşi kolay değildi. Birbirine benzemeyen yapıları bir arada tutmayı başardı. Üstelik üç yıl önce cumhurbaşkanlığı seçiminde birlikte aday çıkardıkları diğer muhalefet partisinin iktidarla birlikte olmasına rağmen. Sorun ne peki? Yine eski günlerdeki gibi neden kazan kaynıyor? Her şeyden önce siyasetimizin yapılış biçimi çok değişti. Olması gereken çoğu biçimi unuttuk, fark etmiyoruz. Özgürce karşı çıkmak, eleştirmek, öyle olmaz böyle olur demek, Bunları hatırlamıyoruz bile. Bunlar siyasetin, demokratik geleneklerin içinde var. Hele de sol bir partide. Tabii ki bir disiplin ve kurallar çerçevesinde. Kesinlikle oy vermeyecek kitlelerin bile 2019 için CHP den çok yüksek beklentileri var. Hayır bloğunu bir arada tutabilmek, Geniş kitleleri memnun edecek bir cumhurbaşkanı adayı çıkarabilmek, Gerileyen demokrasiyi, tökezleyen adalet mekanizmasını ileriye taşıyabilmek. Bunlar CHP’nin ev ödevi. Yapmalı, başarmalı. Devlet için millet mi? Millet için devlet mi? Bu ikilemden çıkarak, her ikisini de ayakta tutacak söylemleri, toplumun önüne koyabilmeli. Kolay değil 2019’a hazırlanmak, hem de geriden. Bu sürece giden yola çıkarken "hazırlık kavgalarından" doğrular çıkmalı, fazla uzatmadan.