Dedeleri Afrika’dan sağlam gemilerde getirildi Avrupa’ya, Amerika’ya. Kapakları kilitli gemi ambarlarında aç ve susuzlardı. Köle yapılacaklardı, tutsak gibi götürüldüler, elleri ve ayakları zincirli. Beyaz adamın fabrikalarına, tarlalarına işçi lazımdı. Şanslıları evlere, çiftliklere, malikânelere hizmetçi oldu. Şimdi yine ayrılıyorlar kendi topraklarından, bu sefer özgür iradeleri ile! Bu kez ambarlarda kilitli değiller. Güvertelerde özgürler. Ama gemiler çürük, fırtınaya, dalgaya dayanaksız. Yalnız Afrika’dan mı,  yoksulluktan, savaştan, baskılardan kaçış? Hayır. Uzakdoğu’dan, Ortadoğu’dan,  Orta Amerika’dan, her taraftan uygarlığa (!) ulaşma çabası. Yüzyıllar geçti değişen bir şey yok… Yine fabrikada, tarlada çalışan belki de sokakta dilenen onlar… O zaman köleydiler, şimdi ise sözüm ona özgür birey… Son bir haftada Avrupa’nın burnunun ucunda önce 400’ü, sonra 40’ı en sonunda da 700’ü boğuldu… Dev petrol şileplerinin, yük gemilerinin, onlarca katlı, havuzlu transatlantiklerin yol aldığı Akdeniz’de. Son mu olacak bu trajediler, bir daha yaşanmayacak diyebilir miyiz? Bitmeyecek, Hint Okyanusu’nda, Karayipler’de, Ege’de boğulup ölenler gibi bitmeyecek. Çoğunun bedeni denizin dibinde çürüyecek. Bulunanlar ise kimsesizler, isimsizler mezarlığında olacak, sanki hiç yaşamamışlar gibi. Diktatörler, savaşlar, baskılar olduğu sürece denizlere çıkacaklar. Ülkelerinin kaynakları sömürülürken onlar açsa ve yoksulsa denizlerde boğulmaya devam edecekler. Ta ki uygar, zengin, küresel dünya utanıp da onları da hatırlayıncaya kadar…