Arif Nacaroğlu

anacaroglu@evrensel.net

Cem Karaca’nın ünlü şarkısını dinliyorum; “İşçisin sen işçi kal.”

Nerdeyse o günleri arar olduk. Ülkenin 5’te biri, adı konmuş, konmamış, işsiz. “5 işçi alınacak.” İlanına 25 bin işsiz başvuruyor. Hadi torpil, referans, mülakat işe girdin, hırsızlıkla, arsızlıkla, dinsizlikle suçlanıp kovulman an meselesi. Eeee vazgeçtik müdürlükten, dünürlükten, yönetim kurulu üyeliğinden, il, ilçe, köy, sokak başkanlığından, nasıl işçi olacak taşı sıksa suyunu çıkaracak genç? Hadi oldu diyelim, “Geçinemiyorum” dediği için, 3 kişi bir araya gelip sendikaya üye olduğu için bilmem nereye hakaretten işini kaybedip, üstüne üstlük bilmem kaç ay hapis cezası ile yargılanmaktan nasıl kurtulacak? Patronlar arası dayanışma yüzünden başka bir fabrikaya hırsız ve sakıncalı(?) kodlu damgasıyla nasıl baş vuracak?

Tek çare 4+4+60. Ellerinden gelse, kendi çocuklarını kolejlerde, Avrupa’da, ABD’de okuturken, kendileri dışında kalanlar için 4 yıl Kur’an kursu, ardından fabrika, oto sanayi, market kasiyerliğine “şükür” diyen çocuklar yetiştirecekler. Eskiden çocuğa “Ne olmak istiyorsun?​” diye sorduğumuzda “Doktor, mühendis, pilot” filan derdi. Şimdi çocukların hayalleri, polis, jandarma, uzman çavuş” filan olmak, memur olmak. En düşük memur maaşı 45, en düşük işçi (hemen hepsi) 22 bin, doğum yapan kadın memura 6, kadın işçiye 4 ay (İşçinin çocuğu daha az anne sütü emsin de gelişmesin diye mi?) olduğu ülkede işçinin çocuğuna da 4 + köleliği uygun görüyorlar herhalde.

Bu kadar yokluğa, sefilliğe, yoksulluğa, çaresizliğe beyinlerini yıkadıkları gençlerin biat ederek, korkutularak, baskıyla, tehditle, sonsuza kadar sessiz kalacaklarına inanıyorlar.

Bu yoksul çoğunluğa ve herkese bir kere verilen yaşam hakkına çökerek, gasbederek kendi yaşamlarını zengin ama anlamsız, ruhsuz yaşamayı türlü sahtekarlıklarla sürdürebileceklerine inanıyorlar.

Görecekler. Emek kazanacak. İnsanlık kazanacak.