“Bütün ülkelerin işçileri, birleşin!” (Karl Marx)

Toprak sessizdi.
Ama o sessizliğin altında binlerce alın teri vardı.
Bahar geldi bahçemize.. Fakat ben baharı en çok, emeğin yüzünde görmek isterim.
Havaya Karışan Alın Teri
Birinci cemre havaya düşer.
Hava ısınır. Ama o havada, görünmeyen bir buğu vardır: “Alın terinin buğusu.”
Sabahın erken saatlerinde fabrikaya giren işçi, güneş doğmadan tarlaya çıkan çiftçi, soğuğa rağmen inşaatta yükselen emek…
Toplumun gerçek baharı, “emeğin görünür olduğu andır.”
Eğer emek görünmezse, bahar yalnızca takvim yapraklarında kalır. Dayanışmanın Suyu
İkinci cemre suya düşer. Su akmaya başlar. Su dayanışmadır. Birliktir.
“Tek başına akan bir damla kurur.”
Ama birleşen damlalar nehir,
Nehirler okyanusa.. Sendikal bilinç yalnız bir hak arayışı değil;
“insanın insana yaslanma iradesidir.”
Emeğin örgütlü sesi, “toplumun vicdanıdır.”
Birlik olmadan bahar eksik kalır.
Toprağa Düşen Onur
Üçüncü cemre toprağa düşer.
Toprak ısınır.
Toprak halktır.
Toprak emektir.
“Emeğin karşılığını aldığı gün, gerçek bahar başlar.”
Onurlu bir ücret, güvenli bir çalışma ortamı, eşit bir paylaşım…
Bunlar çiçekten daha değerlidir. Çünkü çiçek estetik bir güzelliktir,
ama adalet yaşamsal bir gerekliliktir.
Baharın gelişi yalnız doğanın uyanışı değildir.
“O, emeğin ayağa kalkışıdır.”
Toprak sessiz olabilir.
Ama emek konuştuğunda tarih yön değiştirir.
Ve ben biliyorum: “Gerçek bahar, insanın insanca yaşadığı gündür. www yeniçizgihaber.com