Zaman geçtikçe insan, yaşamı içinde güvenebilmenin ne muhteşem bir duygu olduğunu daha da iyi anlıyor... Gerek Kişilerin gerek şirketlerin hatta iktidar olma savaşı verenlerin bile sadece Güvenilir olması özelliğine bakar olduk değil mi? Güvendiğimiz yerden yiyor, giyiyor, güvendiklerimizle dost oluyoruz. Güvenebildiklerimize değer veriyor, saygı ve sevgi duyuyoruz. Ne zaman ki bir şekilde güven bitiyor insan ilişkisi başta olmak üzere ticari ilişkiler bile son buluyor. Kazanılması en zor, kaybedilmesi anlık bir duygu. Ve kaybedildiğinde asla tekrarı olmayacak kadar da hassas... Insan önce kendine güvenerek öğrenir başkalarına güvenmeyi. Güven yoksa başarı, huzur, sağlık, başarı da yoktur elbette. Güven kazanmak için önce güven vermek gerekir. Sadece samimi olmak, içten davranmak, değer vermek gibi kolay insancıl tavırlar güveni kolaylıkla doğurur bana kalırsa. Toplumsal olarak yaşadığımız gerçek bir hastalık güvensizlik... Yalanı hayatımızdan çıkararak işe başlamak yapılacak en doğru adım. Kendimiz gibi olabildiklerimizi hayatımıza almak ve böylece yalana başvurmaktan kurtulmuş olmak muhtemel sorunları ortadan kaldıracaktır diye düşünüyorum. Çok Sevdiğim bir şiir geldi aklıma;   Hey gidi nefsi emare, yılanmısın yoksa çıyan mı,? Her taraftan saldırırsın yoksa yedi Başlı ejderha mı? Nefsi mülhime de olanlar zanneder evliyalar sultanı, Hey gidi nefsi emmare, yılan mısın yoksa çıyan mı?   Nefsi mülhimmede bile olsan güvenme, güvenme, Nefsi Mütmain bile olsan, der kalbin, Ene ene ene, Nefsi Radiyye Safiyye makamları götürür sevdiğine, Hey gidi nefsi emmare, yılanmısın yoksa çıyan mı?   Eski Türkçe ile Yazılmış bu şiiri (nefis terbiyesi ile ilgili) çok sevdiğimden aklıma geldi ancak bazı kelimeleri açıklama ihtiyacı hissettim;   Emmare: zorlayan Mülhimme: olgunlaşma Mütmain: inanmış, kanmış Ene: ben Radiyye: hoşnut Safiyye: temiz, katıksız   Herkese güven ve huzur ortamı diliyorum...