İBRAHİM YILDIZ

Bizler, farkındalık düşüncemizde veya gözlemlerimizle sorun sezdiğimizde; kalemimizle bu problemi ihtar etmekle yükümlüyüz. Düşüncemizi beyan etmek etik zorunluluğumuz. Bu yazı hiç bir siyasi partiyi hedef almadan, Siyasette olabilecek sorunlar, sebep ve sonuçları ile ilgili düşüncelerimdir.

​Türkiye’de siyasetin mutfağı Ankara, sofrası ise Anadolu’dur. Ancak son yıllarda bu mutfaktan çıkan yemekler, Anadolu’nun midesine oturuyor. Siyasi partilerin genel merkez teşkilatları ile taşra teşkilatları arasındaki ilişki, artık bir iş birliği değil, bir " sorgusuz itaat ile, hayatta kalma mücadelesine" dönüşmüş. Bugün sağdan sola, muhafazakardan moderne tüm yapıların taşra teşkilatları; bu görünmez mücadelenin enkazı altında kalma riskiyle karşı karşıya. Gelin, demokrasinin bu karanlık dehlizlerine, en sert gerçeklerle dalalım.

MERKEZİN "STERİL" KİBRİ VE

TAŞRANIN "KİMLİKSİZ" SADAKATİ

​Bu bir siyasi parti için, büyük tehlikenin temel sebebi. Genel merkezlerin kendilerini yerelden kopuk birer "akıl küpü" olarak konumlandırmasıdır. Ankara’daki yüksek tavanlı binalarda oturanlar, Türkiye’yi sadece Excel tablolarından ve sosyal medya algılarından ibaret sanıyorlar.

​Muhafazakâr cenahta "merkezi otoriteye mutlak itaat" bir erdem gibi pazarlanırken, yereldeki liyakatli isimler "aykırı ses" damgasıyla tasfiye ediliyor. Sol ve sosyal demokrat yapılarda ise merkezdeki "entelektüel", Anadolu’nun muhafazakâr kodlarını çözemediği için taşrayı sadece seçim döneminde hatırlanan bir "oy deposu" olarak görüyor.

Sonuç mu? Ankara’nın terzisi, Gaziantep’e dar gelen, İzmir’e bol gelen bir elbiseyi tüm ülkeye zorla giydirmeye çalışıyor.

​DELEGESİYON VE

İTHAL ADAY DAYATMASI

​Siyasetin en büyük yarası, delege sisteminin bir "demokrasi şöleni" olmaktan çıkıp bir "siyasi noterlik" mekanizmasına dönüşmesidir. Teşkilatlar artık halkın sorunlarını yukarı taşıyan köprüler değil, genel merkezin koltuğunu sağlamlaştıran savunma hatlarıdır.

Şok Gerçek: Bir partinin il veya ilçe başkanı, halkın içindeki popülaritesine göre değil, genel merkeze olan "biat" derecesine göre orada tutuluyor.

İthal Aday Faciası: Seçim dönemi geldiğinde, şehrin pazarını bilmeyen, mahallesinde bir çay içmemiş "paraşüt adaylar" Ankara’dan atanıyor. Bu durum, taşra teşkilatlarında yıllarca emek vermiş idealist kadroları birer "siyasi kadavraya" dönüştürüyor.

​Teşkilatın içindeki bu çürüme, yerel yönetimlerde "imar ve rant" ilişkilerini de besliyor. İdeolojiler bittiğinde, yerini parsel bazlı siyaset alıyor. Liberal bakış; "özgürlük" yerine denetimsiz sermayeyi, muhafazakâr bakış ise "gelenek" yerine dikey betonu şehirlere miras bırakıyor.

​YA ORGANİK BİR PARTİ İÇİ DEVRİM

YA DA TOPLUMSAL BİR SAVRULMA

​Bu mekanizmanın ürettiği sonuçlar hem partiler hem de ülke demokrasisi için ağır bedeller ödetiyor.

​Zararlar

Güven Erozyonu

Seçmen, "Nasılsa benim istediğim değil, Ankara’nın dediği oluyor" diyerek sandıktan ve siyasetten soğuyor.

Gençlerin Tasfiyesi

Siyaseti bir "kapalı devre" oyun gören zeki ve dinamik gençler, bu kirli çarkın dişlisi olmamak için meydanı profesyonel "koltuk koruyuculara" bırakıyor.

Kentsel Kimlik Kaybı

Yereli tanımayan yönetimler, şehirlerin ruhunu öldürüyor.

​Yararlar (Eğer Dönüşüm Sağlanırsa)

Eğer bir parti, Ankara’nın vizyonu ile taşranın samimiyetini liyakat zemininde birleştirebilirse, bu bir "siyasi mucize" yaratır. Yerel teşkilatların güçlendiği, delegenin halkın gerçek sesini temsil ettiği bir yapıda, genel merkez sadece koordinatör olur!

​ŞOK EDEN GERÇEK:

SANDIK ANKARA İÇİN KURULUR,

SOKAKTA KAYBEDİLİR!

​Bugün Türkiye’de en çok okunan yazarların ve sokaktaki vatandaşın ortak feryadı şudur: Siyaset, halktan kopuk bir mühendislik projesi değildir. Ankara’nın şatafatlı salonlarında planlanan stratejiler, Anadolu’nun samimi sofralarında onaylanmadığı sürece sadece birer kağıt parçasıdır.

​Gelecek seçimlerde, genel merkezin "üst aklı" değil, sokağın "hakikati" galip gelecektir. Teşkilatlarını birer "emir kulu" olarak gören genel merkezler, o devasa binaların içinde yalnızlaşmaya mahkûmdur. En büyük ilerleme, sokağın sesinin Ankara’nın koridorlarında camların titreştiği gün başlayacaktır.

​Soru şu: Partiler bu sese kulak mı verecek, yoksa kendi kurdukları bu "siyasi kibir üssünde" oksijensiz kalıp yok mu olacaklar? Karar, ya liyakatten ya da sadakatin kör karanlığından yana verilecek. www.yenicizgihaber.com