BEKİR ŞAHİN

Bir toplum düşün: Aynalar yok. İnsan kendini göremiyor, yalnızca başkasının gözünden tanıyor. Bugünkü Türkiye’nin siyasal düzeni de böyle bir aynasızlık üzerine kurulu. Lider, kendi gerçekliğini değil, toplumun ona yüklediği hayali üstünlükleri yaşıyor.

Bugün iktidar, erdemden değil imgeden besleniyor. Halkın gözünde “bilge”, “yiğit”, “adaletli”, "asrın/neslin lideri" diye sunulan kişi, gerçekte bu niteliklerden yoksun. Aynasızlık, sorgulama imkânını yok ediyor. Liderin özgüveni, olmayan özelliklerin üzerine kurulu. Bu, narsisizme ve kör hırsa dönüşüyor.

Eleştiri düşmanlık sayılıyor. Muhalefet susturuluyor. Kurumlar, liyakat yerine sadakatle işliyor. Hayali üstünlükle beslenen hırs, otoriterliği derinleştiriyor. Türkiye’de yönetim, aynasız bir liderin distopyasını (Distopya: genellikle gelecekte geçen, totaliter rejimler, ileri teknoloji kontrolü, çevresel felaketler veya sosyal çöküş nedeniyle insanların baskı, korku ve sefalet içinde yaşadığı, kurgusal "kötü yer" veya istenmeyen toplum modelidir. ) yaşıyor: Gerçeklikten kopmuş, kendi imgesine mahkûm bir iktidar.

Toplum da bu hayali imgeye tutunuyor. Gerçek sorunlar göz ardı ediliyor. Ekonomi çökerken, hukuk işlemezken, halk kendi yarattığı hayali figürün altında eziliyor. Propaganda, bu imgeyi sürdürmek için sürekli devrede. İnsanlar, liderin üstünlüğünü sorgulamak yerine onu besleyen masallar üretmeye devam ediyor.

Ne var ki bu tabloda yalnızca iktidarın değil, muhalefetin de payı büyük. Muhalefet, yanlış adreslere yöneliyor. Çocukların gösterisini protesto etmek, sembollere saldırmak, yan yolları hedef almak… Bunlar strateji değil, çaresizliktir. Doğru muhatap yerine yanlış adres seçmek, iktidarın imgesini daha da güçlendiriyor.

Muhalefet, planlı bir yol haritası yerine günübirlik tepkilerle hareket ediyor. Kendi içindeki çekişmeleri aşamıyor, topluma umut verecek bir vizyon sunamıyor. Böylece iktidarın hayali üstünlüğü karşısında gerçek bir alternatif oluşturamıyor.

Bu bir Çifte Körlük!

İktidarın körlüğü: Hayali üstünlükle beslenen narsisizm.

Muhalefetin körlüğü: Yanlış adres ve plansız strateji.

Aynasız Cumhuriyetin trajedisi, yalnızca liderin imgesine mahkûm olması değil; muhalefetin de bu imgeyi kıracak doğru hamleyi yapamamasıdır. Gerçek sorunları hedef almak yerine sembollere takılıp kalmak, toplumsal vicdanda ters etki yaratıyor.Aynasızlık, toplumun kendi yansımasını kaybetmesi demek. Ve bu kayıp, yalnızca bireysel özgüveni değil, devletin bütün kurumlarını çürüten bir trajediye dönüşüyor. www.yenicizgihaber.com