Bir tartışmadır gidiyor. Sanki herkes tıp doktoru. Teşhisler havada uçuşuyor. Konu karın ağrısı. Kimin karnı ağrıyor, neden ağrıyor, nasıl geçer? Kalbi olanlar, işkembesi olanlar, her ikisi de olmayanlar konunun bir ucundan yapıştı. Akademisyenlerin “Savaşı durdurun” bildirisi görevini yaptı, tarihe notunu düştü. Uyanık ve gerilim sever siyasetçiler, devletliler bildiriyi kullanıp, gündemi oyaladı. Şimdi kendilerine görev çıkaran zavallılar tarihin karanlık sayfasına isimlerini yazdırma aymazlığıyla konunun içinde. Akademisyenlere hakaret edenler de biliyor bu işten ellerine bir şey geçmeyeceğini. Ama siyasi geleceklerini düşman yaratmayla, sanal düşmanla savaşmayı seven yoksul halkı oyalamayla ve böylece yedikleri bokların gündeme gelmemesini sağlamakla becerebilen siyasetçiler, iş ciddi konulara gelince sus pus.   Bu ülkenin gençleri, çocukları, kadınları, erkekleri birbirini öldürüyor. Her “Etkisiz hale getirme” arkasında yüzlerce kişiyi etkili hale getiriyor. Ortak kaderi, ortak yoksulluğu, yokluğu paylaşan insanlar her gün daha da düşmanlaştırılıyor. “Aman ben akıllarına gelmeyeyim de kim ölürse ölsün” siyaseti ülkeyi kan gölüne çevirdi. Devlet iliklerine kadar hükümetleşti. Sanki bölgedeki devlet güçleri içişleri bakanından, başbakandan, genelkurmay başkanından,  cumhurbaşkanından emir almıyor. Sanki devlet hepsinin üzerinde canlı bir varlıkmış  gibi kutsallaştırılıyor.   Ama tüm bu gürültü içerisinde esas tartışılması gereken konular beyefendilerin gündemine bir türlü gelmiyor. İşçi ölümleri. Türkiye işçi cinayetlerinde üst sıralarda. 2015 yılında her gün 6 kişi, kadın, çocuk iş cinayetlerinde hayatını kaybetti. Her gün 6 kişiyi biz kurtuluş savaşında bile kaybetmedik. Şimdi bu konuda en tepelerden bir yorum, tek cümle duydunuz mu? Ülkemizdeki en büyük terör eyleminde kaybettiğimiz insanın 3 katını tek bir maden cinayetinde kaybettik. Cinayeti işleyenler hakkında ciddi bir cezalandırma var mı? Her gün 6-7 insanının ölümü, aslında önlenmesi çok kolay ve basit yöntemlerle önlenebilecekken bu cinayetlerde hayatını kaybeden insanlar siyasi iktidarı ilgilendirmiyor mu? Her şey ucuz üretim, rekabetçi fiyat, azami kazanç üzerine mi kurulmuş? Dünyanın 62 ayrıcalıklı insanının serveti 3 milyar insanın gelirinden fazla. Ülkemiz gelir dağılımının en bozuk olduğu ülkelerden biri. Para, insan hayatından daha mı önemli?   Esas gündem karın ağrısı mı, işçi cinayetleri mi?